Happy days

Samuel Beckett vertrouwde actrice Brenda Bruce, met wie hij veel werkte, toe wat er door zijn hoofd ging toen hij Happy Days schreef: “Ik dacht dat het vreselijkste dat iemand kan overkomen is dat je niet mag slapen, dat je levend wegzinkt in de grond die vol mieren zit. De zon schijnt meedogenloos dag en nacht. Er is geen boom… er is geen schaduw, niets. Een harde bel maakt je wakker als je wegzakt en alles wat je hebt is een klein tasje met spulletjes om je door het leven heen te helpen. Ik dacht: wie zou dat aankunnen? Zingend ten onder gaan? Alleen een vrouw.”

 

In een zandheuvel op een braakliggend terrein zit Winnie tot haar middel ingegraven. Een harde bel wekt haar, maar ze begint onverwoestbaar optimistisch aan de dag. Ze praat, voert haar ochtendroutine uit en haalt haar spulletjes uit een kleine tas: een lippenstift, een tandenborstel, een revolver. Haar man Willie scharrelt zwijgzaam om haar heen. Elke minimale reactie van hem is aanleiding voor uitbundige vreugde. Door te blijven praten probeert Winnie het verstrijken van de tijd en het naderende einde te bezweren.

In Happy Days (1961) toont Samuel Beckett een mens die weigert toe te geven aan verval en stilstand. Terwijl de wereld om haar heen langzaam afbrokkelt, blijft Winnie spreken: praten als overlevingsstrategie, als bezwering tegen de tijd. Ze klampt zich vast aan haar dagelijkse routines en kleine rituelen. Het toneelstuk is even gruwelijk als grappig, absurdistisch en ontroerend tegelijk: een reflectie op hoop en volharding in tijden van onzekerheid. In het tweede deel steekt alleen haar hoofd nog boven het zand uit, maar haar optimisme is onverwoestbaar.

 

Met een scherp oog voor het absurde én het menselijke laat Dood Paard met deze voorstelling zien hoe mensen blijven doorgaan, zich mooi maken, flirten en optimistisch volhouden – tegen beter weten in. Gruwelijk, grappig en confronterend actueel.